ચમત્કારી તળાવ: પાપ અને પુણ્યનો અરીસો
 |
| Gujarati bal varta. Photo credit : google gemini |
કચ્છના રણની સરહદે એક સૂકુંભઠ્ઠ ગામ હતું, 'રેતપુર'. આ ગામમાં પીવાના પાણીની ભારે તંગી હતી, પણ ગામની સીમમાં એક એવું તળાવ હતું જે બારેમાસ પાણીથી છલોછલ રહેતું. નવાઈની વાત એ હતી કે આ તળાવનું પાણી કોઈ પી શકતું નહીં. જેવું કોઈ પાણીને અડે, તે પાણી કાળું પડી જતું.
ગામના લોકો તેને 'ન્યાયી તળાવ' કહેતા. વર્ષો જૂની માન્યતા હતી કે આ તળાવના પાણીનો રંગ માણસના મન અને તેના કર્મો મુજબ બદલાય છે.
શહેરના શ્રીમંત વેપારીનો પડકાર
એકવાર શહેરમાંથી એક મગરૂર વેપારી, શાંતિલાલ, રેતપુર આવ્યો. તેને પોતાની સંપત્તિ અને સત્તા પર બહુ અભિમાન હતું. તેણે સાંભળ્યું હતું કે આ તળાવ સાચું-ખોટું પારખે છે. તેણે હસીને કહ્યું, "આ બધું વહેમ છે! કુદરત ક્યારેય કોઈનો ન્યાય નથી કરતી. હું સાબિત કરી દઈશ કે મારું મન નિર્મળ છે."
ગામના વડીલોએ તેને રોક્યો, "શેઠ, આ પાણીમાં ઉતરતા પહેલા વિચારજો. આ તળાવ એ જ બતાવે છે જે તમે દુનિયાથી છુપાવો છો."
તળાવનો ન્યાય
બપોરનો સમય હતો. આખું ગામ તળાવના કિનારે ભેગું થયું. શાંતિલાલ રેશમી વસ્ત્રો પહેરીને ગર્વથી તળાવના પગથિયાં ઉતરવા લાગ્યો. તેને ખાતરી હતી કે તેણે ઘણા દાન-પુણ્ય કર્યા છે એટલે પાણી નિર્મળ જ રહેશે.
જેવો તેણે પહેલો પગ પાણીમાં મૂક્યો, ચમત્કાર થયો! આખું તળાવ જે કાળું હતું, તે અચાનક લોહી જેવું લાલ થઈ ગયું. ગામના લોકો ડરીને પાછળ હટી ગયા. શાંતિલાલ ધ્રૂજવા લાગ્યો. તેને યાદ આવ્યું કે વર્ષો પહેલા તેણે પોતાના ગરીબ ભાગીદારને છેતરીને તેની બધી મિલકત હડપી લીધી હતી, જેના કારણે તે ભાગીદાર રસ્તા પર આવી ગયો હતો. એ પાપની છાયા આજે આ પાણીમાં દેખાઈ રહી હતી.
તે ગભરાઈને બહાર નીકળવા ગયો, પણ પાણી તેને ખેંચવા લાગ્યું. તે જેટલો સંઘર્ષ કરતો, પાણી એટલું જ લાલ અને ગરમ થતું જતું.
એક માસૂમની શ્રદ્ધા
તે જ સમયે ગામની એક નાની છોકરી, મુન્ની, જે અનાથ હતી અને બીજાના ઘરે કામ કરીને પોતાનું ગુજરાન ચલાવતી હતી, તે ત્યાં આવી. તેના હાથમાં એક ફૂટેલો ઘડો હતો. તેણે જોયું કે શેઠ મુસીબતમાં છે. તેણે કોઈ પણ ડર વગર તળાવમાં પગ મૂક્યો.
આશ્ચર્યની વાત એ હતી કે જેવું મુન્નીએ પાણીને અડ્યું, લાલ પાણી એકદમ ગંગા જેવું પવિત્ર અને દૂધ જેવું સફેદ થઈ ગયું! આખું તળાવ શાંત થઈ ગયું. મુન્નીના મનમાં કોઈ લાલચ નહોતી, કોઈ પાપ નહોતું, માત્ર બીજાની મદદ કરવાની ભાવના હતી.
તળાવના આ ચમત્કારે શાંતિલાલની આંખો ખોલી નાખી. તેને સમજાયું કે મંદિરોમાં સોનું ચઢાવવાથી પાપ નથી ધોવાતા, પણ નિઃસ્વાર્થ સેવા અને સાચું મન જ પરમાત્મા સુધી પહોંચાડે છે.
વાયરલ ટ્વિસ્ટ: અંતિમ રહસ્ય
શાંતિલાલે ત્યાં જ સંકલ્પ કર્યો કે તે તેની અડધી મિલકત ગરીબોને અને પેલા ભાગીદારના પરિવારને આપી દેશે. જે ક્ષણે તેણે હૃદયપૂર્વક પસ્તાવો કર્યો, તે ક્ષણે તે પાણી ફરીથી સામાન્ય પારદર્શક થઈ ગયું.
આજે પણ કહેવાય છે કે રેતપુરનું એ તળાવ સુકાઈ ગયું છે, પણ જ્યારે કોઈ અન્યાય થાય છે, ત્યારે ત્યાં પાણીના બિંદુઓ આપોઆપ ફૂટી નીકળે છે.
બોધપાઠ
પસ્તાવો એ જ મોક્ષનું દ્વાર: માણસથી ભૂલ કે પાપ થઈ શકે છે, પરંતુ જ્યારે તેને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થાય અને તે સાચા હૃદયથી તેનો પશ્ચાતાપ કરે, ત્યારે કુદરત પણ તેને માફ કરી દે છે. શાંતિલાલનો પસ્તાવો એ જ તેના પાપ ધોવાનું સાચું પાણી હતું.
0 टिप्पणियाँ